28 June 2010ความงามตามธรรมชาติ

ธรรมชาติบนใบหน้าแบบไม่แต่งแต้มเป็นตัวเราอย่างที่สุด
มีบทความสั้นเกี่ยวกับ ความงาม จากนิตยสาร Hello โดย คุณดังตฤณ มาฝากกันที่ คุณ Ying Leolino มาเชิญ event บน facebook ค่ะ

“นิยาม ของความงามมันต้องชี้มาที่ใจ ต้องเป็นสิ่งที่รู้สึกว่ามันดี รู้สึกว่ามันทำให้สบาย
ความสวยบางทีมันปนมากับความฉูดฉาด อะไรที่ทำให้ตื่นตาตื่นใจ
แต่คำว่างามมักจะมากับความรู้สึกเย็น มักจะมากับความรู้สึกสบายใจ
เพราะสวยบางทีมันไม่ได้สบายใจนะ
มันเร่า ร้อนอยู่ภายในก็มี แต่งามมันจะรู้สึกเย็นตา เย็นใจ รู้สึกว่า ไม่มีอะไรที่เป็นหนาม อย่างกุหลาบมันสวย แต่ไม่งาม มันตื่นตาตื่นใจ แต่จับเมื่อไรถ้าไม่ระวัง ไม่มีบทเรียนไว้ก่อนมันจะรู้สึกเจ็บปวด

ธรรมะ ทำให้จิตใจสบาย ไม่เร่าร้อน ไม่เป็นทุกข์ ทำให้จิตใจสว่างไม่ใช่มืด ทำให้สงบ ไม่ใช่กระวนกระวาย ไม่ใช่ดิ้น จิตของคนปกติมันจะมีความดิ้นอยู่ตลอด ดิ้นอยากได้ อยากจะเอา
แต่ความงาม ของธรรมะมันจะทำให้รู้สึกพอที่ใจ นี่แหละเรียกว่าธรรมะ
ทำไมธรรมะถึงงาม ก็ชี้ได้เลยที่ความพอใจ ความสบายใจนี่แหละ
ถ้าเราตั้งศรัทธาไว้ที่พระ พุทธเจ้าได้ แล้วเอาวิธีคิดของพระองค์มาเป็นวิธีคิดของเราได้
มันก็จะมี คำตอบสั้นๆให้กับชีวิต ก็คือคิดอะไรที่ทำให้จิตใจชุ่มชื่น
คิดอะไรที่ทำ ให้รู้สึกใจสว่าง มีความรู้สึกเบิกบาน
อันนั้นแหละคือความรู้สึกที่ถูกต้อง
ความคิดที่มันออกจากความทุกข์และคล้อยไปในทางความสุขได้

สำรวจ ตัวเองว่าความคิดแบบไหนที่มันยังมืดอยู่ ก็ปรับเป็นสว่างซะ คิดยังไงให้รู้สึกดี
ความคิดสว่างที่ง่ายที่สุดก็คือ อย่าเบียดเบียนกัน
ความคิดที่เป็นทาน คิดในทางที่จะไม่เอา ถ้าเราเห็นประเด็นเราก็จะเข้าใจ
ไม่งั้นเราจะสงสัยว่าทำไมต้องให้ทาน ทำไมต้องรักษาศีล
เพราะเราจะได้ไม่คิด แบบคนที่อยู่ในเขตมืด จิตเราจะได้สว่างขึ้นเรื่อยๆ
เราต้องตั้งใจไว้ล่วง หน้าว่าเราจะคิดยังไงว่าเราจะเป็นคนที่อยู่ในเขตของการให้ทาน รักษาศีล
ถ้า ไม่รู้ว่าชีวิตที่สว่างคืออะไร ความคิดที่ถูกคืออะไร ความคิดของเราก็จะทำลายตัวเองได้”

พออ่านแล้วรู้สึกตรงใจตรงที่เมื่อไหร่มีคนเอารูปแต่งหน้ามาให้เขียนมักเขียนออกมาได้ไม่เหมือนสักทีค่ะ เมื่อพิจารณาจึงเข้าใจว่า การแต่งหน้าให้ฉูดฉาดทำไปเพื่อเสริมให้สวย และปกปิดสิ่งที่ไม่สวยบนใบหน้า นั่นคือไม่ใช่ตัวตนใบหน้าของเรานั่นเอง บิดเบือนตั้งแต่ต้นฉบับค่ะ

Tags: painting, Portrait